Er zijn dingen in mijn leven die ooit logisch waren.
Ze pasten bij wie ik toen was en bij wat er van mij verwacht werd.
En toch merkte ik op een gegeven moment: het wringt.
Niet omdat ik het verkeerd deed,
maar omdat ik bleef doorgaan met iets dat eigenlijk niet meer bij me paste.
Wat ooit logisch was, mag opnieuw bekeken worden
We gaan vaak langer door met dingen dan nodig is.
Werkritmes, verwachtingen, gewoontes.
Niet omdat ze ons nog iets brengen, maar omdat ze ooit klopten.
Misschien werkte fulltime werken toen goed.
Misschien gaf het houvast om altijd ‘aan’ te staan.
Maar wat ooit logisch was, mag opnieuw bekeken worden.
Stoppen betekent niet falen.
Het betekent luisteren.
Vertragen is geen achteruitgang
In een wereld die vooruit wil, voelt vertragen bijna als stilstaan.
Alsof je iets mist. Alsof je achterblijft.
Maar vertragen is geen achteruitgang.
Het is ruimte maken om weer te voelen.
Pas als het stiller wordt, merk je wat je eigenlijk al die tijd met je meedraagt.
Niet alles hoeft meteen opgelost te worden.
Soms is kijken al genoeg.
Niet alles hoeft optimaal
Zelfs ontspanning moet tegenwoordig iets opleveren.
Sport moet effectief zijn.
Rust moet functioneel zijn.
Vrije tijd moet ‘goed besteed’ worden.
Maar niet alles hoeft optimaal.
Je hoeft niet vijf keer per week te sporten.
Je hoeft je avonden niet te vullen met zelfontwikkeling.
Je hoeft door elke keuze geen betere versie van jezelf te maken.
Soms is “dit is genoeg” echt genoeg.
Vrijheid kan ook een nieuw moeten worden
Dat zie je ook terug in bewegingen zoals FIRE: het streven naar financiële onafhankelijkheid en eerder stoppen met werken.
Voor sommige mensen werkt dat oprecht bevrijdend.
Maar soms zie ik ook iets anders gebeuren.
Dan wordt vrijheid een doel waarvoor alles moet wijken.
Het leven nu wordt een tussenfase die vooral efficiënt moet zijn.
Dan verschuift het moeten.
Niet meer van buitenaf, maar van jezelf.
En dan blijft dezelfde vraag overeind:
Draagt dit nu bij aan mijn leven, of leef ik vooral voor later?
Ook dit blog hoeft niet te moeten
Die vraag stel ik mezelf ook hier.
Ik schrijf dit blog niet omdat het moet, of omdat er volgens een schema iets online moet staan.
Ik schrijf omdat het goed voelt om woorden te geven aan wat mij bezighoudt.
Soms betekent dat regelmatig posten.
Soms betekent het even stil zijn.
Ook dat is een vorm van kiezen.
Minder moeten betekent voor mij niet dat je geen plannen mag hebben. Voor mij is minder moeten en meer leven geen doel, maar een manier van kijken.
Het betekent dat je mag blijven checken:
Is dit nog van mij? Of ben ik weer iets aan het volhouden omdat het zo hoort?